Ochtendgloren (herziene versie)

Die dag waarop hij zijn zwartste jas aantrok,
sloot hij zijn deur achter zich en liep zijn 
schaduw achterna naar het duin tot aan 
de onstuimige zee. 

Daar tuurde hij naar zijn leegste leegte, voorbij 
de ondergaande zon en de purperen nacht. 
Het zuigend zand omsloot zijn enkels als 
genageld tot aan

het ochtendgloren waarop zijn verwaaide jas de open
zee verkoos. Hij twijfelde hem achterna, tot dribbelende 
steltlopertjes, dansende wieren en wuivend helm hem 
tomeloze schoonheid gebaarden, 

hij terugliep, zijn schaduw vooruit, 
maar nu zeker wist door 
het licht van de zon.

Conny Lahnstein

14 juli 2016

gedicht ter bemoediging voor P.F.

4-12-2022 nieuwe herziene versie